Another mention

On the video I made from our holiday in Amsterdam.

Hello again!

Hi there!

How are you all doing?
I want to let you know that I just quit Facebook (again).
A burden has lifted of my chest. The constant checking just slurped up my time.
Actually, I would even love to never have to check my email boxes ever again.
Really important stuff should be done in presence of all the involved.
I recently found out that Christopher Nolan lives without an email address and without a mobile phone. A real hero and genius!!

I feel that it's more fun to tell a new story in person instead of posting it here on the web. So, in a way I'm saying that I have a lot of new things to share, but I hope to see you someday, so I can share it with you!

See you soon perhaps!

Love,

Afong

Mention

I got a mention on the site of Wielewaal

where I sometimes give voluntary care.

It's about the compilation video of the trip to Texel island I made.

Check it out.

(all people in the video gave their permission to be exposed on film)

Glow 2011 (my own footage)

De Filmavond (1)

Beste studenten!

Waar waren jullie? Er was gisteren een filmavond, met lekker eten, medestudenten en leuke exchange-studenten.

Eigenlijk zou ik nu een stukje moeten schrijven waarom je mij als klassenvertegenwoordiger zou moeten kiezen,

maar ik ben niet zo van de competitie, dus ik vind het niet erg als andere mensen gekozen worden (daarnaast ben ik nog brak van het borrelen gisternacht.)

En ik ken mijn 'tegenstanders' amper. Misschien zit er iemand bij die veel geschikter is dan ik. Die zou ik niet weg willen strijden.

Aangezien ik niet vol in de strijd ga, wil ik van deze gelegenheid gebruik maken om te vertellen wat ik gisteren heb meegemaakt (en wat jullie dus een beetje hebben gemist). 

De avond begon voor mij met de film (Skin) die vertoond werd in de collegezaal van het UVH.

De film had een bloedmooie actrice in de hoofdrol, die ook nog eens volledig overtuigend speelde. Het verhaal was deels tragisch, deels strijdvaardig en op een intieme manier gebracht. Een inkijk in de geschiedenis van een vrouw die veel meemaakt. Episch, omdat er echt gestreden wordt om het recht van identiteit, alleen ook heel tragisch, omdat het veel tegenslag/bitterheid kost voor de vrouw om te (over)leven. Als je de film alsnog wilt zien, dan kun je op cinema.nl inschrijven zodat je weet wanneer hij op TV komt.

Na de film en een pauze werd er gediscussieerd over/met onze en Zuid-Afrikaanse visies op allerlei sociale, economische en raciale zaken.

Op een gegeven moment ging een soort zoemer af om aan te geven dat het gebouw zou worden afgesloten. Maar dat gaf mij weer de kans om de Afrikaners persoonlijk te spreken, iets waar ik juist het meeste naar uitkeek. Dus ik bleef met ze praten totdat we er op een gegeven moment bijna uitgekickt moesten worden.

Eenmaal buiten ging ik mee met het clubje restanten, bestaande uit de exchange-studenten, een handjevol eerstejaars en de mensen die het hadden georganiseerd.

Ik weet niet of de andere premaster-studenten nog ergens hebben geborreld, maar ja, ik voelde me enigszins in de minderheid, omdat er niemand uit onze klas bij dit clubje zat. 

Niettemin maakte ik vrij snel contact met alle Afrikaners.

Voor ik het wist stond ik met iedereen op de foto en vroegen ze mijn Facebook-account.

In de gesprekken die ik voerde, kreeg ik een kleine inkijk hoe de Afrikaanse studenten leven. Ik zei tegen een studente dat ik haar naam mooi vond. 

Bongo was haar naam. Ze zei met trots, dat haar naam 'trots' betekent. En ze was blij dat ik het een mooie naam vond.

Thelma daarentegen was verontwaardigd dat ik de zoveelste persoon was die haar naam verbond met de bekende filmnaam 'Thelma and Louise'. Bij een poging daar van af te wijken, opperde ik dat ik de naam ook kende van een personage uit Sesamstraat. Maar daar werd ze helemáál niet vrolijk van.

Gelukkig is het daarna beter gegaan tussen ons. Ze werd duizelig en vermoedde dat dit kwam doordat iemand wodka bij de wijn had gedaan. Van toen af aan vertrouwde ze sommige jongens niet meer en bleef toen bij mij in de buurt.

Uiteraard was drinken en (luid) converseren voor de Pieterskerk niet het meest sociale wat we konden doen voor de mensen uit de buurt, dus vele uren later zochten we ook nog een café op. En wat dáár allemaal gebeurde...

Stem op mij en ik vertel hoe het verhaal verder gaat!

(nee, serieus: ik weet echt niet op wie je moet stemmen. ik ga eerst maar eens de andere teksten lezen)

In ieder geval de groetjes,

Afongo

My uncle's birthday

Birds

Filmed with my new compact Canon S95

Out of the blue

Terwijl mijn moeder nu nog slaapt, bak ik voor haar een taart
Bij haar ontwaken zal de geur al snel een neusvleugel raken

Maar ow wat is het koud
Snel de verwarming aan. Wat is de tijd toch snel gegaan!
Een jaartje ouder, het seizoen veel kouder.

Mijn moeder kennende gaan we nog vele jaren
door met deze liefdevolle gebaren

(nee, niet met gedichten schrijven!)

In full bloom

The power of the sun is undeniable. Everything I planted started blooming like crazy.

Did you know that plants have about twice as much genetic information as human beings? (Found that on Wikipedia).

A little green

The first tomato on my huge home-grown plant
(Did you know this May has been the coldest in almost 20 years?)

A day behind the scenes

Can you believe I had a day with odd similarities to Willy Wonka's Chocolate factory?

There were 5 contestants.
We had all won 'a golden ticket'.
We were winning finalists on an internet quiz.
And it gave us access to the place of our dreams:
The television headquarters, where we could meet the idols of our favorite show.
'Wie is de mol' is an extremely popular TV show in Holland.
And the big prize was to have a real peak in the kitchen of the factory:
travelling with the cast and crew of the next season.

Where all the contestants in Willy Wonka's story seem to be seperating themselves,
we stuck together till the bitter end.
What a blast!
This was the craziest quiz I'd ever done,
with the most insane questions I've ever seen.

During this day
I got to talk to several stars.
I got my T-shirt signed.
I got to see a team of hard-working crew make our day special.
I got to meet some insane fanboys who were even crazier than I was!
And I was in a group of people that soon forgot they were having a competition
and rather felt like good friends.

To keep the series highly confusing and mysterious, the questions in the quiz were increased tenfold while keeping their hard difficulty. We were given the amount of time it would normally take me to answer just one.
Given this 'insane' set of rules, it was even more fun to play.
The elimination can be seen in this video.

Still, you wouldn't believe how insanely cool my day was just by watching it.
I guess for best experiences, you'll have to think a bit like Charly.

Wishlist

My recent wishlist on iTunes.







Just delectable how Apple has provided the "buy all at once" option.

A short compilation

I made a compilation of some videos me and my sister took before.
Hence the title 'before'.



The oldest video dates back to 2006, can you believe it?
It didn't have enough sound, so I added it to the mix of this Balinese Capoeira clip.

Success of the day

It's nice to see some activity on the survey about happiness.
To see the results, I now refer you to the bottom of the page.

As a counterpart, I this time ask you to think about the things that make you rather feel the opposite way.

You could interpret this as asking the same question and flipping the answers,
but my senses tell me the outcome is going to be somewhat different.

The only holdback is you might not be used to answering towards the aspects that bring negativity to your life.

If it is any comfort, I really can't see who has answered.
Sometimes I wish I could :)

Enjoy and good luck!

This life

Lately I encounter quite a few moments that you wouldn't believe if I told you them.

It's fantastic to experience a thing like that, because you can't believe you really experience it. It might just be a bad movie you landed in.
But the sad thing is that you don't know how to say it to someone.

If you experience these unbelievable moments in a burst, the one after the other, it's even harder to tell the entire story.

What if there are no other whitnesses?
What if you're alone?
What if it all didn't happen?
Are you becoming crazy?

No.

Grandmother Googling you

A great thing about blogging
is that it can make yourself feel
as if
speaking to a lot of people

listening unconditionally

Even when things can't seem to get worse
and even when everyone's asleep

YOU DON'T EVEN HAVE TO POST THE MESSAGE
Just write down all your thoughts first

That part's just like writing in a diary
The difference comes when you actually think it's good enough, and post it anyway
A 'fan' might read it.
An agent might.
Even your grandmother could (if she knows how to google you :)

One tip for the impulsive blogger: don't immediately post your text.
Even though it felt great to put down all that you wanted to say,
if you don't check on readability, it's probably not going in as easy with people as it came out of you.

Some things are unbloggable

I suppose you would like to know an example.
Wouldn't it be a paradox, to mention something unbloggable in a blog?
Yes, very much paradoxal.

But I looked up the word and it means only to seem impossible.
So, even when a paradox, it should be possible.

What is unbloggable?

Certain life experience that you value highly
but find too hard to completely share
because of its complex
situation-dependent
personal kind of perspective.

You want to blog it
but it just
doesn't
seem to translate to
such an alienating platform
as wide and anonimous
as the internet.

You start to question
why
the internet is so appealing in the first place.
Oh yes!
you can reach anybody!
But how much percent of anybody do you really know?

I quit Facebook the other day.

It felt GREAT...

One place less to lose myself.

Find yourself!

Happiness in a click

The second time I visited Spain there was an encounter with a sight I couldn't help wanting to capture.
While waiting on the refuge to cross the street, I asked the yellow-and-blue trio if I could have a picture. The guy in the middle expected to make a picture of me, but then realised it was them I wanted!

I left my card with contact details, but I haven't heard anything ever since.

At least by posting it now, my part is done :)